Bugün televizyonu, sosyal medyayı bir açıyorsunuz...
Görgüsüzce saçılan paralar, lüks arabalar, dinleyicisini azarlayan, sahneye eşofmanla çıkan o şımarık sözde sanatçılar.
Sonra insanın aklına 1996 yılının o Eylül ayında, Bodrum'daki o sessiz evde inzivaya çekilen adam geliyor.
Ayakta zor duruyordu. Kalbi yorgundu, doktorları İzmir'deki TRT stüdyolarına gitmemesi için çok dil döktü.
Ama o, kendisini evinin başköşesine oturtan halkına ve "devletin" kanalına bir vefa borcu hissediyordu. "Çağırdılar, gitmezsem saygısızlık olur" dedi.
O şatafatlı elbiselerin, o devasa şöhretin arkasında aslında çok ince, çok yalnız bir Anadolu ruhu vardı.
Öyle ki, bir turne akşamı aynı sofraya oturduğu Neşet Ertaş "Zahidem"i çaldığında, kendini kaybedip başını duvara vuracak kadar bu toprağın türkülerine vurgundu.
Belki de bu yüzden vefatından kısa süre önce, hiç kimseye haber vermeden o devasa servetini—bugünün parasıyla yüz milyonlarca lirayı—sadece iki kuruma bıraktı:
Biri Türk Eğitim Vakfı... Diğeri Mehmetçik Vakfı.
"Ülkemden kazandığımı, ülkeme bırakırım" dedi. Kameraları çağırıp şov yapmadı. Sessizce imzasını attı.
...
Ve o son gece, İzmir'deki TRT stüdyosunda sahneye çıktı. Yüzü solgun, nefesi kesik kesikti.
Ona, 1951 yılında radyoda ilk kullandığı o ağır, tarihi mikrofonu hediye ettiler. Titreyen elleriyle tuttu.
Sahnede şarkı aralarında bir yudum su içerken bile seyircisinden "Af buyurun, boğazım kurumuş" diyerek izin isteyen o adam...
Seyircisine asla sırtını dönmeyen, onlara her zaman "Velinimetim" diye hitap eden o dev çınar.
O gün o sahnede, çok sevdiği halkının gözü önünde, o mikrofonun başında yığıldı kaldı.
Yani... bazı adamlar sadece şarkı söylemiyor. Kendi çocuğu yoktu belki ama, bugün hudutta nöbet tutan askerin duasında, gariban öğrencinin defterinde onun adı var.
Şimdi o lüks ciplerinde hava atanlara bir bakın, bir de bu ülkenin kaybolmaya yüz tutmuş o muazzam nezaketine, asıl "Paşa"sına...
Mekânı cennet olsun.
Kızılırmak Türkü Diyarı