Türk’ün inancında adak kurbanı, boynun kesilmesi değil; niyetin göğe yükselmesidir.
Bizde en yüce kurban, hayvanı öldürmek değil, onu yeniden özgürlüğe salmaktır. Bu nedenle Sakha (Yakutlar)"Idhuk" denilen adak kurbanını iki yıl yününü kesmeden besler, etini yemez, sütünü sağmaz ve yük hayvanı olarak kullanmazlar. Sadece bakımını yapıp, törenle doğaya başıboş bırakır.
Çünkü can Tengri’dendir; onu kanla kirletmek değil, yaşatmak erdemdir.
Dağın ruhu, suyun nefesi, ormanın sessizliği tanıktır:
Türk verdiğini öldürmez, yaşatır.
Kurbanı serbest bırakmak, Türk’ün evrene söylediği en asil sözdür:
“Al kanımı değil, kutumu kabul et!”
Bizim töremizde doğaya salınan kurban, artık yalnız bir hayvan değildir;
ulusumuzun iyiliğini taşıyan canlı bir dua,
budunun geleceğine koşan bir niyettir.
Türkçülük, toprağa hükmetmek değil;
toprakla bir olmaktır.
Tengri’ye giden yolun taşları kanla değil,
merhametle, kutla ve töreyle döşenmiştir.
Kurbanı doğaya salmak, Türk’ün dünyaya meydan okuyan sessiz mesajıdır:
“Benim gücüm öldürmekte değil, yaşatmadadır.”
Türk Şamanizmi-Ilımga Dergisi