Adı Brina idi.
O, indiki Belarus ərazisindəki kiçik, unudulmuş bir kənddə anadan olub və 1900-cü illərin əvvəllərində Liepaya limanından Amerikaya gedən gəmiyə mindi. Özü ilə demək olar ki, heç nə aparmırdı. Yalnız ümid.
O, ona gözəl məktublar yazan tanımadığı Herşel adlı kişinin yanına gedirdi. Ona daha yaxşı bir həyat vəd edən, evlənəcəyi kişiyə.
Amma Amerika onu afişalarda gördüyü Nyu-Yorku ilə qarşılamadı. . Məşhur bir şəhər deyil, kasıb bir sənaye şəhəri bir fəhlə qəsəbəsi olan Nyu-York ştatının Amsterdam qəsəbəsində. Fürsətlər dünyası deyil, dar, boğucu yoxsulluqda.
Və onun yanında sevən bir ər yox, zibil satıcısı kimi qazandığı az miqdarda pulu qumara qoyan bir kişi var idi. Onu heç vaxt adı ilə çağırmayan bir kişi. Yalnız "Hey, sən" deyərdi.
Brina oxuya bilmirdi. Yaza bilmirdi. Amma necə işləməyi bilirdi. Əllərinin dərisi çatlayıb qanayana qədər paltar yuyurdu. Evi təmizləyir, evin bütün yükünü kürəyində daşıyırdı lakin dözürdü. Və o, demək olar ki, heç bir pul, demək olar ki, heç bir kömək, demək olar ki, heç bir fasilə olmadan yeddi uşaq böyütdü.
Yemək olmayanda, o, yəhudi qəssabın yanına gedib başqalarının atdığı sümükləri diləndi. Qırıntıları gəmirirdi. Onları evə aparıb saatlarla bişirdi, nazik bulyonu uşaqları üçünyemək elədi.
Ən kiçik, yeganə oğlunun adı İssur idi. Hamı onu İzzi adlandırırdı.
İllər sonra o xatırladı: "Yaxşı günlərdə su ilə hazırlanmış yumurta yeyirdik. Pis günlərdə isə heç nə yemirdik."
Amma Brinanın yoxsulluğun əlindən ala bilmədiyi bir şey var idi: Övladlarını gələcəyinə olan inam.
Balaca İzzi aktyor olmaq kimi qeyri-mümkün xəyalından danışanda gülmürdü. Yəhudi dilənçi zibilyığanın oğlu kino ulduzu ??. O, buna hamıdan əvvəl inanırdı.
Və... İzzi Kirk Duqlas oldu.
O, əfsanəyə çevrildi. "Spartak." "Çempion." Hollivudun ən böyük aktyorlarından biri. Amma o, sümük qaynadıb onu yedirdən qadını heç vaxt unutmadı.
1949-cu ildə Kirk öz film şirkətini quranda, onu öz adı ilə adlandırmadı. O, onu Bryna Productions adlandırdı.
Hər film. Hər titr. Hər ekran — onun adı.
Sonra 1958-ci il gəldi. Bryna Productions tərəfindən istehsal olunan "Vikings" ilin ən uğurlu filmlərindən biri oldu. Və Kirk nə etməli olduğunu bilirdi.
O, anasının qolundan tutub onu Times Meydanına apardı. İşıqlar və reklamlarla əhatə olunmuş, geniş şəhərin səs-küyü arasında başını qaldırıb işarə etdi.
Orada, küçənin üstündə parıldayan bir lövhə var idi: "BRYNANA VİKINGLƏRİ TƏQDİM EDİR". Adını heç vaxt yaza bilməyən qadın, onun şəhərin hər tərəfində, sanki səmada uzandığını gördü. O, göz yaşlarına boğuldu.
Dörd ay sonra Bryna vəfat etdi. O, yetmiş dörd yaşında idi. Kirk onun əlindən tutdu. Və hətta son anlarında belə ana olaraq qaldı. Onun son sözləri sadə və sakit idi: "İzzi, oğlum, qorxma. Bu, hər kəsin başına gəlir."
Kirk Duqlas yüz üç il yaşadı. O, Hollivudun dayağı, sərvətinin böyük bir hissəsini xeyriyyəçiliyə bağışlayan xeyriyyəçi Maykl Duqlasın atası oldu. Lakin o, həyatı boyu bir həqiqəti təkrarladı: o, hər şeyə sahib olduğu üçün ona borclu idi.
Onilliklər ərzində "A Bryna Production" sözləri ilə başlayan hər film bir sevgi məktubu idi. Oğuldan tutmuş ona inanan anaya qədər, yalnız inamı qalmışdı.
O, adının işıqlandırılmasını haqq edirdi. Və oğlu bunun gerçəkləşməsi üçün əlindən gələni etdi. Çünki Kirk Duqlasın yaratdığı ən böyük əsər film deyildi.
Bu, heç kimin adını çəkməyə dəyməz hesab etdiyi bir qadını dünyaya xatırlatmaq idi.
İndi hamımız onu tanıyırıq.
Brina.
Naiba Shirin
TEREF