Bizim köyde bir zaman geldi ki erkekler yavaş yavaş ortadan kaybolmaya başladı. Kimi şehre okumaya gitti, kimi fabrikaya girdi, kimi de “gurbetten para kazanacağım” diye yola çıktı. Giden gitti, kalan azaldı. Sonunda köyde öyle bir denge oluştu ki neredeyse bir erkeğe on kız düşüyordu.
Bu durum ilk başta kimsenin dikkatini çekmedi. Ama askerden dönen Hasan köye gelince mesele hemen ortaya çıktı.
Hasan daha köyün girişinden girer girmez tuhaf bir şey fark etti. Bir kapı aralandı. Sonra bir pencere. Sonra bir başka kapı.
Kadınlardan biri seslendi: “Hasan oğlum, aç mısın? Yeni çörek yaptım.” Hasan teşekkür edip yürüdü. On adım gitmeden başka bir kapı açıldı. “Hasan, bir tabak yemek ye de öyle git.” Hasan yine teşekkür etti. Biraz daha yürüdü. Bu sefer bir teyze seslendi: “Evladım, yol yorgunusun. Bir ayran iç.”
Hasan köyün ortasına gelene kadar üç çörek, iki tabak yemek ve bir tas ayran teklif edilmişti. Akşam kahvede durumu anlattı. Yaşlılardan biri gülmeye başladı. “Evlat,” dedi, “sen köyün yeni gerçeğini bilmiyorsun.” Hasan sordu: “Ne gerçeği?” Yaşlı adam sakalını sıvazladı. “Eskiden kız çoktu, erkek de çoktu. Kimse kimseye bakmazdı. Şimdi erkek azaldı.” Hasan anlamadı. “İyi de bundan bana ne?” Kahvedekiler daha çok güldü. Yaşlı adam dedi ki: “Evlat, eskiden kızlar kendini korurdu. Şimdi erkekler kendini koruyor.”

Hasan şaşırdı. “Niye?” Adam çayından bir yudum aldı ve köyün en kısa kuralını söyledi: “Çünkü bizim köyde artık bir erkeğe on kız düşüyor.” Sonra ekledi: “Hal böyle olunca…” Kahvedekiler hep bir ağızdan tamamladı: “Erkeğin kendini koruması kızdan daha zor oluyor.”
Ve o günden sonra Hasan köyde yürürken başını öne eğip yürümeye başladı. Köyde buna “tedbirli erkek yürüyüşü” derler.
Yadigar Gidici
TEREF