Bozqurd işarəsi göstərən ərəb görmüsünüzmü?

Yəqin ki, bu suala çoxları bir ağızdan cavab verəcək:

— Xeyr, görməmişik.

Bəs onda başqa bir sual:

Bozqurd işarəsi göstərib, ərəbçiliyi qəbul etməyən türkçüləri, tanrıçıları və milli düşüncə sahiblərini "qanıpozuq", "dinsiz", "yad" adlandıranlar kimlərdir?

Bu sualın cavabı üzərində düşünmək lazımdır.

Çünki burada söhbət sadəcə bir əl işarəsindən getmir. Söhbət düşüncə ilə görüntü arasındakı ziddiyyətdən gedir.

Bozqurd işarəsi türk dünyasının simvollarından biri kimi qəbul edilir. Bu işarəni göstərən insan özünü türk kimliyi ilə ifadə edir. Amma həmin insanın türk tarixini, türk mənəvi yaddaşını və türk düşüncə köklərini qəbul etməsi başqa məsələdir.

Əsl ziddiyyət isə budur:

Türkün simvolunu qəbul edib, türk ruhunun qaynaqlarını rədd etmək.

Daha da qəribəsi odur ki, bəziləri türkçülük simvollarından istifadə edən, lakin öz milli-mənəvi köklərinə qayıtmaq istəyən insanları "qanıpozuq" adlandırırlar. Halbuki milli kimliyini, qədim inancını və özünəməxsus dünyagörüşünü araşdırmaq heç bir xalqı aşağılamaq deyil.

Əksinə, öz kökünü axtarmaq özünü tanımaq cəhdidir.

Türk tanrıçılığını araşdıran, qədim türk dünyagörüşünü öyrənən bir insanı niyə "qanıpozuq" adlandırmaq lazımdır?

Niyə insan öz kökünü araşdıranda günahkar, başqasının dəyərlərini müdafiə edəndə isə "ziyalı" hesab olunur?

Niyə türkçülükdən danışan bəzi insanlar türk milli düşüncəsinin özünəməxsusluğuna gələndə narahat olurlar?

Bu sualların cavabı hər bir insanın vicdanından aslıdır.

Əgər bir insan türk kimliyini qəbul edir, amma türk xalqının özünəməxsus mənəvi yaddaşını qəbul etmirsə, burada ciddi bir ziddiyyət yaranır.

Simvolu daşımaq asandır.
Ruhu daşımaq isə məsuliyyətdir.

Bozqurd işarəsini göstərmək bir jestdir.
Türk ruhunu yaşatmaq isə bir mövqedir.

Əsl məsələ budur:

Kim bozqurd işarəsi göstərir?

Bu, zahiri sualdır.

Əsas sual isə budur:

Kim bozqurdun simvolizə etdiyi azadlığı, özünüdərki və milli iradəni yaşadır?

Çünki insanın əli bir işarə göstərə bilər, amma onun düşüncəsi başqa bir istiqamətə gedə bilər.

Ona görə də biz artıq yalnız əllərə və simvollara deyil, düşüncələrə baxmalıyıq.

Türkçülük bir əl işarəsindən böyükdür.

Türkçülük — özünü tanımaqdır.

Öz kökünü bilməkdir.
Öz dilinə sahib çıxmaqdır.
Öz tarixini dərk etməkdir.
Öz milli iradəsini qorumaqdır.

Və heç kim öz kökünü araşdırdığı üçün "qanıpozuq" deyil.

Əsl sual budur:

Öz kökünü unutdurmağa çalışan kimdir?

Bəlkə də bu gün bizə ən çox lazım olan şey başqalarını ittiham etmək yox, özümüzə güzgü tutmaqdır.

Çünki cismimiz türk ola bilər, əlimiz bozqurd işarəsi göstərə bilər, amma ruhumuz özgələşibsə, onda biz hələ özümüzü tam tapmamışıq.

Türkçülük görüntü deyil — özünüdərkdir.
Milli ruh isə işarədə deyil — insanın düşüncəsində yaşayır.
Düzgün Atalı