Şöyle bir durum oluyor tabi. Bir semtten geçiyoruz ya da geçmek icap ediyor. Orada çocuklar, talebeler oynuyorlar koşuyorlar. Birisi; ''Aa Erol Taş geliyor, saklanın bizi de kaçırmasın.'' deyince; Pırrr hepsi sağa sola kaçışıyorlar. Bu durum beni üzmüyor, bilhassa hoşuma gidiyor. Onlar bizim velinimetimizdir.
Hatta geçen gün 3-4 kişilik bir çocuk grubu benim kahveye geldiler. Anneler şikayet ettiler, dediler ki; ''Erol Bey sen neden bu kadar kötü rollerde oynuyorsun. Çocuklarımız gece rüyalarında görüyorlar, bağırarak uyanıyorlar.''
Geçen senelerde katıldığım bir galada, taş ve sopa yağmuruna tutuldum. Ya o kadar kötü bir roldü ki ben bile zaman zaman kendimden iğreniyordum. Sahneye çıktım, daha 'Merhaba' demeden taş, şişe, sopa ne varsa bir anda üzerime attılar. Beyaz gömleğim kanlar içinde kaldı. Seyirciye baktım, bir taraftan da ağlıyorum. ''Hepinize müteşekkirim, siz bana taş değil ekmek atıyorsunuz'' dedim.
O yüzden mutluyum.
Nostaljik Sayfa