Galiba 1967 veya 1968 yılıydı. O günlerde bir ayağım devamlı Ankara'daydı. Ya Türkeş Bey çağırıyor veya ben gerekli gördüğüm için gidiyordum. Gene o gidişlerimden biri idi. Sabah erkenden genel merkeze gittim. Partide, aşağıda rahmetli Hasan efendi ile Şahin ağa oturmuş çay içiyorlar. Başka kimse yok.
Türkeş Beyi sordum, yukarıda imiş. Yanına çıktım, gene yanında kimse yoktu. Hasan efendinin getirdiği çayı içiyordu. Beni görünce, "Gel bakalım Karabacak, İstanbul nasıl?" falan diye, canı sıkkın bir şekilde usulen konuştu.
Ben geliş sebebimi anlattım. Dinledi, notlar aldı. Konuşma sürerken bana doğru bir kâğıt uzattı: “Bak şu senin hemşehrinin yaptığına..." dedi. Bu bir istifa yazısı idi. İsmail Hakkı Yılanlıoğlu hem milletvekili, hem de genel idare kurulunda gençlikle ilgili genel başkan yardımcısı idi. İstifa mektubunda, hem görevlerinden, hem de partiden istifa ettiğini yazıyordu. Türkeş son derece üzüntülü idi.
Herkes bilmez, 1944 milliyetçileri birbirlerine AMCA diye hitap ederlerdi. Yılanlıoğlu ile Türkeş de birbirlerine amca derlerdi. Türkeş’ten, istifa yazısını bana vermesini istedim, öğleden sonra, doğru Meclis'e gittim. İsmail ağabeyin bana olan sevgisine güveniyordum.
Kendisi Türk Ocakları genel başkanlığı, Kocatepe Camii yaptırma derneği başkanlığı da yapıyordu. Beni Türk Ocakları'nda beraber çalışmak için birkaç kere Ankara’ya çağırmış, ona İstanbul'dan ayrılamayacağımı söylemiştim.
Meclis'te kendisini buldum. Neden geldiğimi hemen anladı, başladı şikayete. İşin özeti, Türkeş’in onun işine karışmasına kızmış. O gün uzun uzun konuştuk. Sonunda, cebimden onun istifa yazısını çıkardım:
-“Ağabey, ben bunu yırtıyorum.” dedim.
Baktım sesini çı­karmıyor, kâğıdı parçalara ayırarak tekrar cebime koydum. Sonra tekrar partiye geldim ve parçalanmış kâğıdı Türkeş Bey’in masasına bıraktım. Neşelenmişti. O günkü görüşmemiz geç vakte kadar sürdü.
(Kaynak: Ahmet Büyükkarabacak Üç Hilal'in Hikayesi Bilgeoğuz Yay. 2023-İst.)
Recep Küçükizsiz