Med dilinin doğrudan Eski Türkçe olduğunu ve Türk dilinin ses yasalarıyla şekillendiğini kanıtlayan en net dilbilimsel örnekler şunlardır:
1. Gramer ve Yapı Örneği: Sondan Eklemeli (Agglütinatif) Yapı
Dünyadaki diller yapılarına göre ayrılır; Farsça ve Avrupa dilleri bükümlüyken, Türkçe sondan eklemeli bir dildir (Örn: Göz-lük-çü-lük).
Örnek: Fransız Asurolog Jules Oppert, Behistun Yazıtları'ndaki Medce metinleri incelediğinde, bu dilin kelime köklerine gelen eklerle büyüdüğünü görmüştür. Medcede fiil çekimleri, şahıs ekleri ve isim türetme mantığı tamamen Türkçe ile aynıdır. Dilin bu matematiksel yapısı, onun bir Hint-Avrupa veya Pers dili olmasını imkansız kılar.
2. Unvan Örneği: "Kay / Key" Kelimesinin "Bey" Sözcüğüne Dönüşmesi
Med devlet teşkilatında krallara, asillere ve boy liderlerine verilen en büyük unvan "Kay" (veya Key) sözcüğüdür. Bu sözcük doğrudan "hükümdar, lider, asilzade" anlamına gelir.
Dil Kanunu Örneği:
Türkçede zaman içinde kelime başındaki sert "K" harflerinin yumuşayarak "B" harfine dönüşmesi çok yaygın bir ses olayıdır (Örn: Eski Türkçedeki Kadır sözcüğünün zamanla Badır/Bahadır olması gibi). Med dilindeki Kay unvanı da tam olarak bu ses yasasına uğramış; Kay → Bay → Bey halini alarak günümüz Türkçesine kadar ulaşmıştır.
3. Topluluk ve Kavim Adı Örneği:
"Budi" Kelimesinin "Budun" Olması
Antik tarihçi Herodot, Med toplumunu oluşturan kurucu kabilelerin isimlerini listelemiştir. Bu listenin en başında "Budi" (Busae) kabilesi yer alır.
Anlam Örneği:
Eski Türkçede ve Orhun Kitabeleri'nde "halk, millet, boylar birliği" anlamına gelen kelime "Budun" (Bodun) kelimesidir. Medlerin en büyük kabilesinin adı olan "Budi", Eski Türkçedeki "Budun" kelimesinin antik dönemdeki ham ve bölgesel telaffuzundan ibarettir. Bir halkın kendi kabilesini doğrudan "Millet/Boy" (Budun) kelimesiyle adlandırması, konuştukları dilin Türkçe olduğunun en açık delilidir.
4. Coğrafya Örneği: "Mada" Sözcüğünün "Yurt" Anlamı
Çivi yazılı tabletlerde Med ülkesi ve halkı için "Mada" terimi kullanılır.
Kelime Örneği: Eski Türkçe ve Altay dil grubunda "Mada / Mayda" sözcüğü "vatan, yurt, yerleşilen geniş arazi, toprak" anlamına gelir. Bu duruma göre "Med" kelimesi yabancı bir isim değil; bizzat Türkçe kökenli bir kelime olup, "Yurtlular, Toprağı ve Vatanı Olanlar" manasına gelmektedir.
5. Hükümdar İsimleri: "İştivegu" (Astyages)
Son Med kralının adı Yunan kaynaklarında Astyages olarak bükülmüştür ancak orijinal çivi yazılı Babil ve Asur tabletlerinde bu isim "İştivegu" şeklinde yazılmıştır.
Bu isim Eski Türkçedeki askeri ve siyasi unvanlarla doğrudan bağlantılıdır. Türk tarih tezlerine göre İştivegu ismi; Eski Türkçede güç, kudret ve kahramanlık ifade eden "İşbara" veya proto-Türkçe unvan yapılarıyla (Örn: Begu / Bey) doğrudan ses ve anlam ortaklığı taşır.
DİL KANITLARIYLA SABİT BİR GERÇEK
Dil bir milletin tapu senedidir. Medlerin geride bıraktığı dilsel miras; rastlantısal ses benzerliklerinin çok ötesinde, yapısal ve anlamsal olarak Eski Türkçe ile birebir kenetlenmiştir. Yazıtlardaki sondan eklemeli gramer yapısı, "Budun" gibi kabile isimleri, "Kay (Bey)" gibi devlet unvanları ve vatan anlamına gelen "Mada" sözcüğü, Medlerin konuştukları dilin Türkçe olduğunu net örneklerle ortaya koymaktadır. Medler, Ön Asya tarihinin derinliklerinde Türkçe konuşarak hüküm sürmüş ulu bir Turan bakiyesidir.
KAYNAKLAR
Jules Oppert – Le Peuple et la Langue des Mèdes (1879): Medcenin gramerini satır satır inceleyerek, bu dilin ek yapısıyla kesinlikle bir Turan/Altay (Türkçe) dili olduğunu dünyaya kanıtlayan başucu eseridir.
Prof. Dr. Mehmet Bayrakdar – Medler ve Türkler (Akçağ Yayınları): Med dilindeki Türkçe kelime dönüşümlerini, ses kanunlarını ve hükümdar isimlerini Türkçe köklerle açıklayan en detaylı yerli akademik kaynaktır.
Çingiz Garaşarlı – Akdeniz Havzası ve Ön Asya Erken Türk Kavimleri: Ön Asya ve Med coğrafyasındaki eski yazıtlarda yer alan Türkçe morfolojik yapıları karşılaştırmalı örneklerle inceleyen dilbilim çalışmasıdır.
Yeliz Kılıçarslan