Temel para birimleri altın veya gümüş değil kakao taneleri veya kumaş toplarıydı. Saf altını heykel ve takı yapımında değerlendirir, bazen de tozuyla ödeme yapar ama para yerine kullanmazlardı.
Kakao öylesine değerliydi ki, bazı uyanıklar küçük kakao çekirdeklerinin içini boşaltarak çamurla doldurur ve diğer çekirdeklerin arasına karıştırırdı.
1519’da İspanyol Hernan Cortes ve askerleri geldi.
Yerli halk, İspanyolların sarı metale duydukları olağanüstü ilgiye anlam verememişti. Yenmeyen, içilmeyen, alet ve silah yapımı için fazla yumuşak olan bir metal neden bu kadar önemliydi?
Cortes’in cevabı ilginçti: “ Çünkü ben ve arkadaşlarım sadece altının iyileştirebildiği bir kalp hastalığına yakalandık.”
Gerçekten de yüce dağların zirvesindeki karlar eriyip altına dönüşse İspanyollar doymayacaktı.
Sezai Kose
TEREF