Televizyonda o sert çıkışlarını, stüdyolarda hiç susmayan gür sesini hatırlarsınız.
Kravatlı, modern, sözünü hiç esirgemeyen bir adam.
Ekranlardaki o güçlü profesör imajının arkasında ne vardı biliyor musunuz?
Bayburt’ta dondurucu bir kış sabahı.
9 yaşında bir çocuk.
Soba tam yanmıyor. Odadaki gaz lambasının ışığında sallanarak Kur’an ezberliyor.
Babası köy imamı. Yoksulluk diz boyu.
O yaşta, o soğukta hafızlığını tamamlayan küçük bir Anadolu çocuğu.
Televizyonlarda gördüğümüz, zaman zaman çok kızdığımız, anlamadan dinlemeden eleştirdiğimiz adam aslında oydu.
Biz onu sadece tartışmalardan, sert manşetlerden tanıdık.
Kızdık, söylendik.
Oysa o, içinden çıktığı bu toprakların inancını, kendi anladığı en saf haliyle anlatmaya çalışıyordu.
Doğruydu, yanlıştı... Onu tarih yazar.
Ama bir gerçek var ki insanın içine oturuyor.
Kaderin sessiz bir cilvesi mi dersiniz, bilinmez.
22 Haziran’da doğmuştu o Bayburtlu hafız çocuk.
Yıllar sonra, bir 22 Haziran günü usulca veda etti bu dünyaya.
Geldiği gün gitti.
Şimdi düşününce...
Bazen kendi içimizden çıkan değerleri ne kadar yorduğumuzu fark ediyor insan.
Bugün geriye dönüp bakan pek çok kişi, "Acaba biraz geç mi anladık?" diye sessizce geçiriyor içinden.
Mekanı cennet olsun.
Kızılırmak Türkü Diyarı