"Zaman, insanlar için olduğu kadar hayvanlar için de acımasızdır. Ama bazı kalpler, umudu akıldan değil sevgiden alır."
Yirmi yıl...
Bir insan ömrünün en güzel yıllarını içine sığdıracak kadar uzun bir bekleyiş.
İthaka Kralı Odysseus, Truva'ya giderken ardında sadece bir eş, bir çocuk ve bir krallık bırakmadı. Onu kapıda son kez uğurlayan, gözlerinin içine sessizce bakan sadık dostu Argos'u da geride bıraktı.
Bir zamanların çevik av köpeği...
Rüzgar gibi koşan, efendisinin yanında dağları aşan Argos, yıllar geçtikçe unutuldu. Tüyleri matlaştı, bacakları güçten düştü. Sarayın avlusunda özgürce dolaştığı günler geride kaldı. Kimsenin dönüp bakmadığı bir köşede, toprağın ve tozun içinde yaşamayı sürdürdü.
Ama beklemekten hiç vazgeçmedi.
Yirmi yıl sonra Odysseus nihayet evine döndüğünde artık eski kral değildi. Üzerinde yıpranmış giysileri olan yaşlı bir dilenci kılığına girmişti. Ne hizmetkarları onu tanıdı ne de sarayını ele geçiren talipler...
Ama yaşlı bir köpek tanıdı.
Argos, güçlükle başını kaldırdı. Kulakları hafifçe dikildi. Kuyruğu son kez usulca yere vurdu. Burnuna ulaşan o koku, belleğinden yirmi yıl boyunca hiç silinmemişti.
"Sahibim geldi..."
Odysseus da onu gördü.
Truva'nın savaş meydanlarında dimdik duran, Poseidon'un öfkesine direnen, tanrıların sınavlarından geçen o büyük kahramanın gözleri doldu. Ama kendini ele veremezdi. Sessizce başını çevirdi, gözyaşını içine akıttı.
Argos ise beklediği mucizeyi görmüştü.
Yirmi yıllık nöbet sona ermişti.
Artık beklemesine gerek yoktu.
Sevdiği insanın eve döndüğünü bilerek son nefesini verdi.
Belki de Homeros'un bize anlatmak istediği buydu.
Sadakat, birlikte geçirilen yıllarla değil; ayrılıkta bile eksilmeyen sevgiyle ölçülür.
İnsan bazen herkes tarafından unutulur.
Ama bir köpek...
Sevdiği insanı yirmi yıl sonra bile yalnızca kokusundan tanır.
İşte bu yüzden Argos sadece bir köpek değildir.
O; vefanın zamana yenilmeyeceğinin, sevginin ölümü bile bekleyebileceğinin ve sadakatin hiçbir destandan daha büyük olabileceğinin adıdır.
Çünkü Truva Savaşı'ndan geriye kalan en büyük zafer, belki de bir kralın değil; yirmi yıl boyunca kapıyı gözleyen yaşlı bir köpeğin kalbindeydi.
Sedat Kaya