Lakin, onlara nəinki qaçmaq, hətta içəri girmək belə çətin idi.
Bəs niyə onlara "Muzey fotoşəkillərində 19-cu əsrdə Fransa və ya Almaniyada istehsal olunmuş əsl "itiyeriyənr" və ya Avropada adlandırıldığı kimi "itiyeriyən" deyilir? Əslində, onların fransız dilindəki orijinal adı "bottes de sept lieues" (yeddi liqalı çəkmələr), alman dilində isə "Siebenmeilenstiefel" (yeddi liqalı çəkmələr) idi və bu ad rus dilinə də buradan gəlmişdir.

Fransada müntəzəm poçt xidməti 15-ci əsrdə, dəyişmək üçün atları olan poçt stansiyaları tikildikdə başladı. Aralarındakı məsafə əvvəlcə 7 liqa (təxminən 30-35 km) idi.
Daşınma 4-6 atlı vaqonlarla həyata keçirilirdi. Faytonçu onları sürürdü, poçtçu isə ilk atın üstündə tempi təyin edirdi. Postilionun işi daha təhlükəli idi, çünki qəza zamanı faytonçunun xəsarət almamaq şansı daha yüksək idi, postilionun isə arabanın təkərləri tərəfindən vurulmaq və ya yıxılmış atın əzilməsi riski var idi.

Buna görə də poçtalyonlardan yəhərə bərkidilmiş xüsusi, hündür və möhkəm çəkmələr geyinmələri tələb olunurdu. At minərkən bu çəkmələri geyinirdilər. Onlar taxta altlıqlı və dəmir əlavəli bir neçə təbəqə işlənmiş dəridən hazırlanmışdı. Bu çəkmələr yuxuya getsəniz belə, yəhərdən düşməyi çətinləşdirirdi və yan tərəfə yıxılsanız, atın ağırlığını saxlayaraq atlını ciddi zədələrdən qoruyurdu.
Təbii ki, tez-tez odla qurudulmuş bu cür böyük və ağır çəkmələr uşaqlarda suallar doğurdu və kənarda qalanlar, demilərini çəkib gülümsəyərək, onlara geyinib bir anda 7 liqa tullana bilən sehrli itiyeriyən çəkmələri haqqında danışırdılar.
Zaman Səyahəti
TEREF