Aleksandr Vertinski: “Yadımdadır, bir gün Fyodor İvanoviç Şalyapin mühəndis Maxoninlə birlikdə oxuduğum Ermitajda idi.
Fyodor İvanoviç rassteqaylı solyanka sifariş etdi və onun bişirilməsini gözləyirdi. Şalyapini görəndə dəhşətə gəldim: onun yanında oxumağa cəsarətim çatmazdı — ona görə də qaçıb tualetdə gizləndim, ifadəmi görə məni bağışlayın.

Qapı açılanda və Fyodor İvanoviç gurultulu bir səslə deyəndə dəhşətimi təsəvvür edin:
— “Ah! Deməli, məndən gizləndiyin yer budur! Yox, əzizim, narahat olma! Gəl, oxu! Mən bura sənin üzündən gəlmişəm!”
Fyodor İvanoviç əlimdən tutub səhnəyə apardı. Nə edə bilərdim? Oxumalı idim.
İlk mahnım həmin il yazılmış "Yeseninin məktubu" idi. "Əlvida, dostum, əlvida!".
Şalyapin qulaq asdı və... göz yaşlarını dəsmal ilə sildi (and içirəm ki, bu, aktyorun öyünməsi deyil, dürüst həqiqətdir). Mühəndis Maxonin ona dedi (mən də eşitdim): "Fyodor İvanoviç, solyanka soyuyur."
Şalyapin onu yola saldı və birdən stulunu masasından itələyərək soruşdu: "Daha çox, əzizim. Daha çox oxu!"
Həmin axşam təyin olunmuş üç mahnı əvəzinə ona doqquz mahnı oxudum. Solyanka qızdırılmaq üçün aparıldı. Sonra bağlanış vaxtına qədər onunla oturdum və bu, Fyodor İvanoviçlə dostluğumuzun başlanğıcı oldu, əgər cəsarət etsəm, buna dostluq desəm."
Aleksandr Vertinski, "Hekayələr və Eskizlər"
Eldar Tağıyev
TEREF