Çünki əsl kömək səs çıxarmır. Orada qalır. Səssizcə.
8-01-2026, 00:03

Cümə axşamı səhəri paltoları tapdılar. On beş ədəd. Hamısı gözəl qış paltoları, atılacaq növ deyildi. Linkoln İbtidai Məktəbinin qarşısında torda asılıb qalmışdılar. Qəbz yox idi. İzahat yox idi. Sadəcə paltolar, cəsədi gözləyən ruhlar kimi kilidlənmişdi.
Direktor panikaya düşdü. Polisə zəng etdi: "Ola bilsin ki, oğurlanıblar, ya da zarafatdır."
Sonra səkkiz yaşlı Kayla anasının gecə ofisləri təmizlədiyini və palto almağa pullarının olmadığını dedi. Məktəbə üst-üstə qatlanmış üç sviter geyinmişdi. Özünə yaraşan bənövşəyi paltoya toxundu və pıçıldadı: "Geyinə bilərəmmi?" Bədən tərbiyəsi müəllimi heç kim onu dayandıra bilmədən "hə" dedi.
Nahar vaxtı paltolar yoxa çıxdı. On beş uşaq nəhayət isindi. Növbəti həftə? İyirmi palto. Sonra otuz. Sonra yorğan. Çəkmələr. Hər cümə axşamı, bütün qış boyu.
Kamera yox idi. Poçt yox idi. Sadəcə... paltolar. Qəzetlər onu "Şəbəkənin Mələyi" adlandırırdılar. Amma heç kim onun kim olduğunu bilmirdi. Mart ayına qədər. 71 yaşlı Erl Hatçins adlı bir qoca öldü. Zirzəmidə tək yaşayırdı. Evini təmizləyərkən yüzlərlə qəbz tapdılar. Bütün təqaüdünü palto almağa və gecələr sakitcə asmağa xərcləmişdi.
Gündəliyində yazırdı: "Oğlumu 2004-cü ildə itirdim. Evsiz, qürurlu idi və köməyi qəbul etmirdi. Futbolkada donub öldü. Paltoları torun üzərinə assam, heç kimin soruşmasına ehtiyac yoxdur. Heç kimin onlara ehtiyacı olduğunu etiraf etməsinə ehtiyac yoxdur. Sadəcə götürürlər. Ləyaqətlə."
Mən Kayla Martinezəm. İndi 16 yaşım var. O bənövşəyi palto məni dördüncü sinifdə xilas etdi. Erli heç vaxt tanımırdım. Ona heç vaxt təşəkkür etmək şansım olmadı. Amma keçən ilin noyabr ayında dayəlikdən qazandığım pulla altı palto aldım. Onları eyni torun üzərinə asdım.
Dostlarım da eyni şeyi etdilər. Sonra valideynləri. Sonra məktəb. İndi isə "Earl Net"dir.
Ötən cümə axşamı 200 palto var idi. Həm də şərflər. Əlcəklər. İndi Detroytda, Mançesterdə, Vankuverdə Earl Network var.
Məni soyuqdan xilas edən adamla heç vaxt görüşməmişəm. Amma mən də ona oxşayıram. Bir dəfəyə bir palto geyin.
Çünki əsl kömək səs çıxarmır. Orada qalır. Səssizcə. İstilik axtaran soyuq əlləri gözləyir.
Mefaret OZ
TEREF

