"Deyəsən, bu dünyada çox qalmışam. Hər dəfə gəzəndə özümü kiminləsə salamlaşarkən hiss edirəm. Kim olduğunu bilmirəm. Amma onlar mənə salam deyirlər və mən də başımı tərpədirəm. Və sonra o sonsuz selfilər var. Sözün əsl mənasında hər addımda. Təsəvvür edə bilməzsən ki, məni necə əzablandırıblar! Mən bu yeni texnologiyalara qarşı üsyan edirəm. Həm də ona görə yox ki, mən çox axmaqam və onları mənimsəyə bilmirəm. Sadəcə istəmirəm. Tam üsyankarlıqdan. Hamı siqareti tərgidir, amma mən siqaret çəkirəm. Hamı elektron kitab oxuyucularından istifadə edir, amma mən əsl kitabları, iy verənləri, vərəqləyə biləcəyiniz kitabları sevirəm."

Alisa Freundlix ilə müxtəlif müsahibələrdən sitatlar:

Yeganə səhvim: Həyatımın dörddə üçünün hələ qabaqda olduğunu düşünürdüm.

Ruhunu verməyən insanlarla maraqlanmıram.

İnsanların, digər azadlıqlarla yanaşı, vicdan azadlığı qazandıqlarını görməkdən heç bir zövq almıram. İnsan uşaqlığını özündə nə qədər çox saxlayırsa, təbiətin ona verdiyi hədiyyə də bir o qədər uzun müddət qorunur. Xoşbəxtlik sevgidir. Baxmayaraq ki, sevgi qarşılıqlı deyilsə, əlbəttə ki, onu xoşbəxtlik adlandırmaq çətindir, amma öz daxilində bu yenə də xoşbəxtlikdir, çünki sevmək sevilməkdən daha ahəngdar, daha faydalı və daha vacibdir. Sevilmək yaxşıdır, amma sevmək, axı, öz daxilində bir növ hərəkət, varlığın hərəkətidir.
Gözəllik insanları tərbiyə edir; bu, mənəvi təsirin ən ciddi vasitələrindən biridir.
Uzun müddət gözləmək bir növ ədəbsizlikdir. Bu, israfçılıq və taleyinə qarşı ədalətsizlikdir.
Yalnız Allahın verdiyi şeylərə "minmək" çox tezliklə "atdan düşmək" deməkdir.
Gənc olanda almaq və öyrənmək istəyirsən. Yetkinləşəndə ​​və artıq çox şey öyrənəndə onu bölüşmək, enerjinizi vermək istəyirsən. Və sonra, artıq qocalanda, birlikdə ətirşah əkmək üçün yanınızda bir "güləkənə" ehtiyacınız var.
/Alisa Freundlich/