1950'li yillarda Toyota'da genç mühendislerden biri sürekli çözüm önerileri getiriyordu,
Her sorunda:
Makineyi değistirelim.
Yeni aparat yapalım
Operatörü eğitelim.
Yeni proses yazalım,
Taiichi Ohno hiçbir şey söylemedi
Yere bir tebesir aldı
Yaklasık 1 metre çapinda bir daire çizdi
Genc mühendise sadece sunu söyledi:
"Bu dairenin icine gir. Ben gelene kadar çıkma."
Mühendis bunun birkaç dakika süreceğini düşündü.
10 dakika qecti...
30 dakika gecti...
1 saat geçti...
2 saat geçt..
Öğlene kadar bekledi
Ohno geldi,.
ilk soru
"Ne gördün?"
Mühendis cevap verdi
Operatör çalışıyor.
Parcalar geliyor
Makineler calısıyor
Ohno tek cümle söyledi
"Yeterince görmedin."
Ve tekrar gitti.
Saatler geçti..
Bu kez mühendis sıkılmaya basladı,
Yapacak hiçbir isi yoktu,
İster istemez etrafı daha dikkatli incelemeye basladı
Bir süre sonra fark etti kiz
Operatör her çevrimde iki adım fazla yürüyor
Sol el sürekli beklivor
Parçalar bazen gec geliyor.
Forklift aynı yolu gereksiz yere üç kez kullanıyor, Operatör her 15 dakikada bir eğilip civata alıyor
Vida kutusu yanlıs tarafta,
Makine operatörü bekliyor.
Operatör makinevi bekliyor.
Saatler ilerledikçe onlarca israf görmeye başladı.
Aksam Ohno tekrar aeldi
Aynı soruyu sordu.
"Ne gördün?"
Mühendis yaklaşık yarım saat anlattı,
Ohno vine tek cümle kurdu.
"Simdi görmeye basladın."
Bu hikâyenin mesajı sudur;
Toyota'da çözüm üretmekten daha değerli olan sey
Problemi gerçekten görebilmektir
Çünkü Toyota'nın inancına göre;
Yanlıs çözümün nedeni, problemi görememektir
Hayata Dokunan Hikayeler