Müfrezemde bulunan bazı askerler, daha önce çete muharebelerinde bulunmuş, tecrübeli kimselerdi. Bu deneyimimizi kullandık. Ani baskınlar ve manevralarla düşmanın keşif kolunu geri çekilmeye zorladık. Hatta onları öyle bir noktaya getirdik ki, öncü birliklerini açılmaya ve yayılmaya mecbur bıraktık.
Düşmanı bulunduğu araziye adeta çiviledik. Ancak kısa süre sonra onların öncü birliklerini takviye ettiklerini fark ettik. Bu durumda doğrudan çatışmaya girmek yerine, görevimizin gereğini yerine getirerek oyalama muharebesine geçtik. Sürekli yer değiştirerek, vur-kaç taktikleri uygulayarak onları yavaşlattık. Böylece hem kendi birliklerimize zaman kazandırdık hem de düşmanın ilerleyişini sekteye uğrattık.
Sonrasında, planlandığı gibi Kütahya-Alayunt-Sabuncupınar yolu üzerinden Eskişehir istikametine doğru çekilmeye başladık.
İşte o günlerde, hayatım boyunca unutamayacağım bir an yaşadım…
Eskişehir civarında, Karacahisar köyü yakınlarında, Söğütler arasında ilerlerken yol üzerinde bir hareketlilik gördüm. Yaklaştığımda, bunun Başkumandan Mustafa Kemal Atatürk’ün karargâhı olduğunu fark ettim. Büyük komutan, cephedeydi… Askerinin yanında, savaşın tam ortasında…
Hemen huzuruna çıktım. Aldığımız esir subay ve erlerden elde ettiğimiz bilgileri, onların forma, nişan ve birlik numaralarına kadar detaylı şekilde arz ettim. Düşmanın durumu hakkında geniş malumat sundum.
Beni dikkatle dinledi… Ardından iltifat buyurdu. Teşekkür etti.
O an, yorgunluğum, savaşın ağırlığı, çekilen zorluklar… Hepsi bir anda anlam kazandı. Çünkü biz, yalnız değildik. Başımızda, milletine inanan bir lider vardı.
Bugün o günleri hatırlarken, büyük ATATÜRK’ün ve bu vatan uğruna can veren tüm şehitlerimizin manevi huzurunda saygıyla eğiliyorum…
Yaşar Saygılı