4 Nisan 1945'te, ABD 4. Zırhlı Tümeni ve 89. Piyade Tümeni'nden askerler Almanya'nın merkezine doğru ilerlerken, aradıkları şeyin tam tersiyle karşılaştılar: Gotha yakınlarında Ohrdruf toplama kampı olarak bilinen bir çalışma kampı.
Buldukları şey onları şok etti.
Cesetler, kokuyu bastırmak için kireçle kaplanmış kulübelerde üst üste yığılmıştı. Yakınlarda, SS'in kaçmadan önce yok etmeye çalıştığı mahkumların kalıntıları yanmış bir odun yığını içindeydi. İşkence aletleri hala yerindeydi. Normandiya ve Ardenler Savaşı'nda sertleşmiş adamlar bile gördükleri karşısında sarsılmıştı.
Sadece birkaç gün sonra, 12 Nisan'da, Dwight D. Eisenhower, George S. Patton ve Omar Bradley eşliğinde, kampı bizzat yerinde görmek için geldi. Bir kurtulan onları kampın içinden geçirdi. İki savaşın gazisi olan Patton, fiziksel olarak rahatsızlandı ve binalardan birine giremedi. Eisenhower her şeyi kendi başına gezdi.
Daha sonra Winston Churchill'e yazdığı mektupta, okuduğu hiçbir şeyin onu bu gerçekliğe hazırlamadığını belirtti. Daha önce hiç bu kadar öfke hissetmediğini söyledi.
Ancak Eisenhower'ın tepkisi duyguların ötesine geçti. Ortaya çıkardıkları şeyin bir gün sorgulanacağını, inkar edileceğini veya küçümseneceğini anladı. Bu yüzden bir karar aldı: Her şey eksiksiz ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde belgelenmeliydi.
Cephede olmayan Amerikan birliklerine kampı ziyaret etmelerini ve kendi gözleriyle görmelerini emretti. George C. Marshall ile iletişime geçerek Kongre üyelerinin ve gazetecilerin getirilmesini istedi. Kısa süre sonra, Amerikalı editörler ve İngiliz yetkililer bölgeyi gezdi.
Hatta yerel Alman siviller bile kampa götürüldü. Orada olanlara tanık olmaları sağlandı; bazılarına ölüleri gömmeye yardım etmeleri emredildi.
Eisenhower şüpheye yer bırakmak istemiyordu.
Gerçeğin görülmesini, kaydedilmesini ve hatırlanmasını istiyordu; böylece kimse bunun yaşanmadığını iddia edemezdi.
JJJExcel
TEREF