Bir vaxtlar bir dərviş bərbərin yanına gedib deyir:

"Məni üz başım qırx, bərbər."

Bərbər dərvişin saçını qırxmağa başladı və o biri tərəfini qırxmaq üzrəykən məhəllədəki kabadayı içəri girdi. Düz dərvişin yanına getdi, başının qırxılmış tərəfinə möhkəm bir şillə vurdu və qışqırdı:
"Qalx, keçəl balqabaq, qalx ki, başımı qırxsınlar!" Hər şeyin Tanrıdan gəldiyinə inanan və "vuracaq əlləri, təhqir edəcək dili olmayan" dərviş səbirlə dözdü, amma zorbanın dili qırxma zamanı belə dayanmadı; o, dərvişi lağa qoymağa davam etdi: "balqabaq aşağı, balqabaq yuxarı".
Nəhayət, qırxma bitdi və kabadayı dükandan çıxdı. O, cəmi bir neçə metr getmişdi ki, arabaçıdan qaçan at arabası təpədən ona tərəf sürətlə gəldi, onu altına alıb sürüdü. Kabadayı yerindəcə dəhşətli bir şəkildə öldü. Bərbər dərvişə baxıb soruşdu:

"Bir az ağır olmadı, dərviş ağa?" Dərviş düşüncəli şəkildə cavab verdi:

"Düzünü desəm, mən ondan inciməmişdim. Hətta onu bağışlamışdım. Amma görürsən ki, hətta balqabağın da sahibi var. İnciyən o olmalıdır!

Eybi yoxdur, narahat olma, kömək edən Allahdır.
Zalımın hərəkətlərinin qazanclı olduğunu düşünmə.
Məzlumun ah çəkməsi güclüləri yıxır. Hər şeyin öz vaxtı var."
Uğur Işılak
TEREF