Osmanlı tarihinin en trajik figürlerinden olan III. Osman, tahta çıkmadan önce tam 51 yıl boyunca "kafes" dairesinde dış dünyadan izole bir hapis hayatı yaşamıştır. Bu yarım asırlık ağır esaret, padişahın ruh halinde derin izler bırakmış ve insanlardan, özellikle de kadınlardan uzak durma isteğini körüklemiştir.
Tahta geçtiğinde en dikkat çeken huyu, haremde cariyelerle karşılaşmaktan hiç hoşlanmamasıydı. Bu duruma bulduğu çözüm ise tarihe geçecek kadar ilginçti. Padişah, saray koridorlarında gezinirken altına demir kabaralar (çiviler) çakılmış özel ayakkabılar giyerdi. Taş zeminlerde yankılanan bu tok sesler, saray halkı için bir nevi alarm niteliği taşıyordu.
Çivili ayakkabıların sesini duyan cariyeler, padişahın geldiğini anlar, derhal yoldan çekilip köşe bucak saklanırlardı. III. Osman böylece kimseyle göz göze gelmeden sarayda rahatça dolaşabilirdi. Bu ilginç ritüel, aslında sadece bir kaçış değil; 51 yıllık mutlak yalnızlığın ve dış dünyaya duyulan büyük yabancılığın saray koridorlarında yankılanan hüznüydü.
asirlarboyunca
TEREF