Dün gece acilde nöbetçiydim. Ambulansla üstü başı eski, kimsesiz 70 yaşlarında bir amca getirildi. Durumu kritikti ama sürekli cebini gösterip "Doktor bey, sağ cebimdeki zarfa bir şey olmasın" diye fısıldıyordu. İçimden üç beş kuruş emekli maaşıdır diye düşündüm. Sabaha kadar ecel teri döktük, sonunda durumunu sabitleyip yoğun bakıma aldık. Sabah kıyafet poşetindeki o zarfa baktığımda içinden çıkan şey nefesimi kesti.
Zarfın içinde bir miktar para ve şu not vardı:
"Bu para beni taşıyan ambulans şoförüne ve bana bakan doktorlara helaldir. Kimseye yük olmak istemedim. Eğer uyanamazsam cebimdeki organ bağış kartımı kullanın. Bir çocuk kurtulsun."
O an odada kimseden ses çıkmadı. Biz sabaha kadar "gariban bir ihtiyar" kurtardığımızı sanıyorduk; meğer ölürken bile başkasını düşünen dev bir yürekle karşılaşmışız.
Hatice Durak