Herkesin derdini, gurbetçinin çilesini o eşsiz, gür sesiyle dünyaya duyuran adam... Sıra kendi canına gelince tek kelime etmedi.
Yıllarca herkes onu 2004'ün o soğuk Şubat sabahında, ansızın gelen bir kalp krizinden gitti sandı. "Vadesi bu kadarmış" dendi, toprağa verildi.
Radyolarda kasetleri dönmeye devam etti.
Gerçek ise bambaşkaydı.
Geçtiğimiz aylarda ortaya çıkan, sararmış bir mektup koca bir ülkenin boğazını düğümledi. Meğer o sahnelerde aslanlar gibi kükreyen adam, vefatından tam 3 yıl önce amansız bir hastalığa, lösemiye yakalandığını öğrenmiş.
Ama sevenlerine, dostlarına, hatta en yakınlarına bile tek kelime etmemiş.
Bilirsiniz bizim insanımızın o görünmez mahcubiyetini... Kendine "ah vah" edilmesinden imtina eder. Hastalıkla, acımayla anılmak istemez. Sahnede, o siyah gözlüklerinin ve fötr şapkasının ardında kim bilir nasıl eriyordu bedeni.
Yine de belli etmedi.
Almanya'da en ağır işlerde çalışıp hor görülen Türk işçileri için Almanca albüm yapıp haksızlığa karşı avaz avaz bağıran o devasa yürek, kendi can pazarını koca bir sessizlikle, tek başına sırtlanmış.
Eşine bıraktığı ve ölümünden yıllar sonra açığa çıkan o kısacık veda mektubunda her şeyin özeti vardı aslında:
"Ben çok yakında öleceğim. Bunu hissetmek değil, biliyorum. Ve adına lösemi diyecekler... Hoş kal, hoş yaşa ve beni, sana rağmen, unut!"
Yani... İnsan o satırları okuyunca yutkunamıyor.
Giderken bile o ağırbaşlılığından, vakarından ödün vermemiş büyük usta.
Şimdi düşününce, kasetlerini dinlerken insanın içine bir başka oturuyor o gür ses.
Kızılırmak Türkü Diyarı