Müizzinin Türk Selçuklu Ordusu için yazdığı bir şiir.
Koptu bir kıyamet ki o gün, yeryüzü tozdan bir gökyüzü oldu,
Atların nallarından çıkan kıvılcımlar, o toz bulutunda yıldızlara döndü.
Düşman safları titredi heybetinden, sanki yer yarıldı;
Çünkü karşılarında parıldayan, Selçuklu’nun muzaffer ordusuydu.
Yeryüzündeki Türk süvarileri öyle bir kılıç salladı ki o dem,
Gökteki Mirrih (Mars) onlardan savaş dersi almak için durup onları izledi.
Göklerin cengâveri, elindeki kanlı kılıcı unuttu;
Türk’ün mahareti karşısında hayretle donakaldı, seyrine daldı.
Ey cihanın şahı, senin kılıcın fitne karanlığını boğan bir nurdur,
Senin askerin parladıkça, düşmanın yıldızı her daim gurub eder (batar).
Felekler döndükçe ve Mirrih gökte kılıç kuşandıkça,
Senin devletinin sancağı yeryüzünde en yüksekte dalgalansın!
Müizzi Alparslan, Sultan Melikşah ve Sultan Sencer döneminde yaşamıştır. Türk ordusunu savaş gezegeni Mars’a benzetir ve gökte Mars Kılıç Kuşandıkça, Türklerin sancağının dalgalanacağını söyler. Ona göre “Göklerin Cengaveri Mars” bile Türklerden Savaş Dersi almalıdır.
Nuray Bilgili