Erdogan'ın, Ayasofya açıklamalarının satıraralarına bir bakalım;
Görüyorum ki, bazı detaylar kimsenin dikkatini çekmemiş.
Fatih'in laneti üzerinden Atatürk'ü lanetlemesini şimdilik bir kenara koyalım.
Ne demiş Fatih? "Kim bu maddelerin birini bile yok sayar, geçersiz kılar vs. o cehennemliktir" demiş.
"Bunu yapmak haramdır" demiş.
Fatih büyük komutan eyvallah ama peygamber degildir.
Din adına hüküm vermek, haram ilan etmek, cehenneme yollamak, peygamber haricindeki hiçbir beşerin yapabileceği şey değildir.
Kaldı ki Kur'an'da bu yetkinin yalnızca Allah'a ait olduğu söylenir.
Tipik Ortaçağ mantığıyla Fatih, kendisini Allah adına yeryüzünü yöneten biri olarak görmüş. "Allah'ın yeryüzündeki gölgesi" yani. Bu çok büyük bir laf.
Peki Erdoğan bu sözleri neden hatırlattı? Bu konuya döneceğiz.
Gelelim bir başkasına;
Peyami Safa'nın şiirinden alıntı yaparak "ikinci kez fetih" sözünü tekrar tekrar söyledi. Altını özellikle çizdi.
NFK'nın da bu tarz sözlerini ön plana çıkardı.
Yine;
Fatih'in, Ayasofya'daki ilk ezanı okuduğunu özellikle belirtti. Böylece, hakimiyetini dünyaya ilan ettigini, söyledi.
İkinci fetih söylemiyle başlayalım;
Erdogan, Ayasofya üzerinden, İstanbul'u ikinci kez fetih etmiş mi oldu?
Eğer öyleyse, Fatih gibi onun da "haram" ilan edebilmek, dine ekleme yapma yetkisi, Allah'ın yeryüzündeki gölgesi olmak gibi yetkileri mi oldu?
Aklıma, dinde olmamasına rağmen, sigaraya haram demeleri geldi.
Bu bağlamda Erdogan, Ayasofya'da ezan okur mu? Ezan okuyarak, İstanbul'u ikinci kez fethettiğini dünyaya ilan eder mi?
Bu girizgâh, hilafet girizgâhı mı?
Hani bazı ezik siyasetçiler de " milli diktatörlük " diye gevelemeye başlamışken!
Gelelim işin "lanetlenme" tarafına;
Fatih, İstanbul'u aldı ama, 1918'de İngilizler geri aldı.
Hem de savaşmadan, Çanakkale'den geçememesine rağmen iki yıl sonra, elini kolunu sallayarak geldi ve işgal etti.
Fatih, İstanbul'u kuşattıgında İstanbul olarak neresinin kastedildiğini haritada incelemelisiniz. Bir sehirden degil, surlarla çevrili bir semtten, bir mahalleden bahsediyoruz.
1300'lü yılların sonlarında bırakın İstanbul'u, Makedonya bile Osmanlılar'daydı. Büyük İskender'in, Sezar'ın büyük Roma'sı, Osmanlı askerlerinin ayakları altındaydı. Fatih, İstanbul'u kuşattıgında, Eflak ve Boğdan Osmanlı toprağıydı. Yani Osmanlı, İstanbul'u geçmiş, Avrupa içlerine akmaya başlamıştı.
Fatih, İstanbul'u aldığında, Osmanlı ordusu dünyanın en güçlü, en modern ve en büyük ordusuydu. Bizans'tan çok daha zengindi. Buna rağmen fetih, dünya tarihine bir başarı olarak geçti. Fakat tüm tarihçiler, istanbul'un bu durumuna ve aradaki güç farkına da dikkat çekti.
Gelelim Mustafa Kemal Atatürk'e;
Atatürk, İstanbul'u Ingilizler'den geri aldığında Osmanlı ordusu I.Dunya savaşında dağılmıştı. Tekrar kurdu. Para yoktu, buldu. Silah yoktu, buldu. Dünya savaşı yüzünden ülkede yetişkin erkek kalmamıstı, cephaneyi kadınlar taşıdı, askere onbeş yaşındaki çocuklar bile gitti. Halktan, iki çorabı olandan bir çifti istendi. Düşman, Polatlı önlerine kadar bile gelmişti.
Atatürk, İstanbul'u geri aldığında durum buydu. Gercek bir "2. Fetih" den bahsedeceksek, o fetih bu fetihdir. Hatta, zorluk derecesine bakarsak, esas büyük komutanlık da budur. Peygamberin müjdelediği komutan ne kadar Fatih ise, bir o kadar da Atatürk'tür. Eğer Atatürk geri almasaydı, sen Ayasofya'nın avlusunda selfi bile çekemezdin.
Sizin "lanetledi" dediğiniz Fatih, Atatürk'ü görse boynuna sarılır, tebrik ederdi.
Peki Atatürk ne yaptı?
Bu ikinci fetihtir, demedi.
Kendisine "Allah'ın yeryüzündeki gölgesi" demedi.
Halifeyim, demedi.
"Yaradılişımda, Türk olmaktan başka bir fevkalâdelik yoktur" dedi.
Ben sıradan bir beşerim, dedi.
Hatta, " bir gün benim sözlerimle, bilim ters düşerse, bilimi dinleyin" dedi.
Bilmem anlatabildim mi sizlere?
Emrah Akgün