Yaklaşık 10 ay süren bu dönemin ardından şehir, 5 Kasım 1919'da Fransızlara bırakıldı.
Fransızların Ermeni lejyonlarıyla şehre girmesi ve halka yönelik baskıları üzerine Antepliler silahlı direnişe geçti. Şehir dışında çetelerin öncülüğünde başlayan mücadele, kısa süre sonra tüm şehre yayıldı.
200 kişilik milis kuvvetiyle Kilis-Antep yolunu savunan ve cephanesi bitince süngü hücumuna başlayan Şahin Bey'in şehit düşmesi ve Fransızların şehri kuşatarak dışarıyla bağlantıyı kesmesi sonucu Antep'te büyük bir açlık baş gösterdi.
11 ay süren bu kuşatmada halk; ağaç kabukları, deri ve bulgurla hayatta kalarak "Ölürsem şehit, kalırsam gaziyim" parolasıyla ev ev, sokak sokak mücadele vermiştir.
Sadece cephede değil açlığa, kuşatmaya ve işgale karşı da direniş göstermiş bir şehirdir Gaziantep.
İnsanlar günlerce ekmek bulamıyor, çocuklar açlıkla mücadele ediyordu.
Fransız işgal kuvvetlerinin halkın direncini kırmak, özellikle çocukların sempatisini kazanmak amacıyla Reşadiye Mektebi’ne (Sarı Mektep) şeker gönderdiği anlatılır.
Öğretmen ve öğrenciler bu hediyeyi kabul etmediler. İşgalcilerin beklediği olmamıştı.
Fransız askerleri şekerleri ve paraları okul önündeki sokağa saçmış, fakat halk ve çocuklar bunları yerden toplamaya bile tenezzül etmeden şeker ve paraların üstüne basıp yollarına devam etmişlerdir.
Gaziantep tarihinde “Şeker Olayı” olarak anlatılan bu hadise, Antep direnişinin yalnızca silahla değil; onur, irade ve milli bilinçle verilmesinin gururu'dur.
Gaziantep’in kurtuluş destanı, halkın cephanesiz ve açlığa rağmen 11 ay boyunca "önce vatan " diyerek Fransızlara karşı verdiği topyekûn sokak direnişidir.
Bu aziz vatanı kıt kaynaklar, fakirlik, açlık... çekerek fakat onurumuzla kurtardık .
Alparslan Singinay